No to hop!

Francja obfituje w bogactwo atrakcji turystycznych, a bezsprzecznie wizytówką jej stolicy pozostaje Wieża Eiffla. Jej zdjęcia robią duże wrażenie, Instagram kocha Wieżę Eiffla z każdej perspektywy. Dysponentem praw autorskich do konstrukcji tej budowli był Gustave Eiffel zmarły w 1923 r. Jednocześnie dużym zainteresowaniem turystów cieszy się nocne oświetlenie Wieży Eiffla. Iluminacja została stworzona w 1985 r. przez Pierre’a Bideau.

Jaki jest ich wspólny mianownik?

Zarówno konstrukcja architektoniczna Wieży Eiffla, jak i jej nocne oświetlenie są utworami w rozumieniu francuskiego prawa autorskiego. Ten drugi przypadek nie był wcale oczywisty, bowiem musiał o nim rozstrzygnąć Sąd Apelacyjny w Paryżu 11 czerwca 1990 r. i Francuski Sąd Najwyższy 3 marca 1992 r., n°90-18081. Co równie istotne, pierwszy z utworów wszedł już do domeny publicznej. Wraz z 1993 r. upłynął okres 70 lat od śmierci twórcy, w czasie którego, w świetle prawa francuskiego, co do zasady trwa ochrona autorskich praw majątkowych (podobnie jest w polskim prawie). Można zatem śmiało wykonywać zdjęcia Wieży Eiffla w ciągu dnia, zarówno na użytek komercyjny, jak i prywatny. Odmiennie jest w przypadku nocnej iluminacji obiektu. Zgodnie z francuskim unormowaniem tzw. wolności panoramy, rozpowszechnianie zdjęć Wieży Eiffla z nocną iluminacją świetlną bez stosownego zezwolenia udzielanego przez Stowarzyszenie ds. Eksploatacji wieży Eiffla, stanowi naruszenie praw autorskich… Wiedzieliście o tym?

Pozostając w kręgu paryskich utworów, nie sposób pominąć jednego z najsłynniejszych obrazów Leonardo da Vinci „Mona Lisa”, który możemy podziwiać w Muzeum Luwr. Ujęcie Giocondy stało się inspiracją, źródłem opracowań czy zapożyczeń wielu artystów. Z dzieła korzystali w swojej pracy artystycznej chociażby Marcel Duchamp, Salvador Dali, Andy Warhol czy Banksy. „Mona Lisa” weszła także do codziennego obrotu, w tym użytkowego i komercyjnego, zagościła np. na znaczkach pocztowych wielu państw, na porcelanie niemieckiej firmy Rosenthal. Jednak nie wszystkie z tych dzieł można w oczywisty sposób zakwalifikować jako utwory w rozumieniu przepisów prawa, więc w pewnych przypadkach oznacza to brak ochrony prawno-autorskiej.

Utworem w sensie prawa autorskiego jest osiągające 102 m wysokości Atomium. Brukselska rzeźba przedstawia model kryształu żelaza powiększony 165 miliardów razy. Do 2016 r. Atomium podlegało ochronie w zakresie rozpowszechniania jego zdjęć, podobnej do tej, którą obecnie jest objęta nocna iluminacja Wieży Eiffla.

Podążając śladami utworów warto również zawitać do Berlina. Jednym ze sztandarowych punktów podróży turystycznej przez stolicę Niemiec jest Reichstag. W 1995 r. pochodzący z Bułgarii artysta Christo „opakował” gmach niemieckiego parlamentu srebrnym materiałem z wykorzystaniem niebieskich lin. Chociaż wzbudzało to pewne kontrowersje, niemiecki Sąd Federalny w dniu 24 stycznia 2002 r. orzekł, że „opakowany” Reichstag jest przedmiotem prawa autorskiego.

Jak zatem rozumieć pojęcie utworu?

Polski ustawodawca definiuje utwór jako każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Utwór istnieje wtedy, gdy dane dobro niematerialne spełnia wszystkie wyżej wymienione przesłanki łącznie.

Co oznaczają poszczególne z nich?

1. Działalność twórcza 

Utwór musi być wyrazem działań o charakterze kreacyjnym, twórczym. Intuicja słusznie podpowiada, że w pojęciu twórczości nie mieszą się czynności techniczne, działania podejmowane rutynowo, prowadzące do z góry zakładanego celu. Nie jest nią naśladownictwo czy mechaniczne stosowanie pewnych reguł. Właściwy kierunek to odniesienie do wyobraźni twórcy. Stworzone dzieło postrzega się jako nowe z punktu widzenia samego twórcy.

Renowacja obrazu Claude’a Moneta „Plaża w Pourville” w Muzeum Narodowym w Poznaniu służyła technicznemu usunięciu jego uszkodzeń i przywróceniu pierwotnej świetności. Skoro nie wprowadzono twórczych elementów do impresjonistycznego dzieła, to nie powstał nowy utwór.

2. Indywidualny charakter

Nie może być mowy o utworze, jeżeli brak cech dostatecznie indywidualizujących, odróżniających go od innych, a podobnych. Indywidualność oznacza taki dobór, zestawienie czy przedstawienie elementów składowych utworu, które decydują o jego unikatowym, niepowtarzalnym charakterze. Muszą one być objęte swobodą decyzyjną twórcy. Rozważając ten konstytutywny dla utworu aspekt, należy zadać pytania: czy takie dzieło powstało w przeszłości oraz czy statystycznie jest prawdopodobnym, aby w przyszłości miał je wykonać (powtórzyć) ktoś inny? Dwie odpowiedzi „nie” przybliżają nas do rozpoznania utworu.

Mural autorstwa malarza o pseudonimie Eduardo Kobra na budynku przy ul. Sienkiewicza 18 w Łodzi wykazuje cechę indywidualności. Status utworu przysługuje także grafice znanej lemoniady „Hellena”, co znalazło potwierdzenie w orzeczeniach sądowych.

3. Rezultat pracy twórcy 

W tym aspekcie nie mieści się wynik działania sił przyrody czy sztucznej inteligencji (co do zasady). Utwór może być wyłącznie efektem pracy człowieka. Twórca może być niepełnoletni lub niepoczytalny, nie mieć zamiaru stworzenia utworu i dopuszczalne jest, aby jego utwór pozostawał nieukończony, a nawet kiczowaty. Nie ma także znaczenia, postać i rozmiary utworu, poniesiony nakład pracy czy doświadczenie autora.

Jako utwory można zakwalifikować kompozycje nastoletniego Fryderyka Chopina. Trudno jednak tak samo potraktować obrazy południowoafrykańskiej świni Pigcasso czy londyńskiego szympansa Congo.

4. Ustalenie w dowolnej postaci

Utwór powstanie, jeżeli zostanie uzewnętrzniony przez twórcę, a więc – zakomunikowany, zaprezentowany osobom innym niż twórca. Ważne jest, aby odbiorcy utworu mogli zapoznać się z nim za pomocą zmysłu wzroku lub słuchu. Co istotne, utwór może przybrać jednorazową formę. Nie ma wymogu zapisania go na jakimś materialnym nośniku (tzn. utrwalenia).

Taneczny flash mob na placu jednego z miast także może stanowić przedmiot prawa autorskiego. Nowatorski układ choreograficzny jednorazowo wykonany wśród przechodniów będzie utworem nawet wtedy, gdy nie zostanie nagrany czy w jakikolwiek sposób zapisany.

Biorąc pod uwagę powyższe elementy, podczas wakacyjnych podróży możemy zatem natrafić m. in. na następujące rodzaje utworów w rozumieniu prawa autorskiego:

• utwory literackie np. większość książek zalegająca (zamiast na półkach) w wannach, kajakach, łódkach czy gondoli w Księgarnii Libreria Acqua Alta w Wenecji (oraz większość innych książek w innych księgarniach, ta jest po prostu najbardziej malownicza, jaką znam )
• utwory graficzne i plastyczne np. Mural „Opowieść śródecka z trębaczem na dachu i kotem w tle” na poznańskiej Śródce,
• utwory fotograficzne np. zdjęcia w galeriach naszych telefonów (a przynajmniej te oryginalne i twórcze, a nie te odwzorowujące czyjegoś Instagrama lub Pinteresta),
• utwory architektoniczne np. wspomniana Wieża Eiffla, ale hej – świat jest przebogaty w przepiękne i oryginalne budynki!
• utwory muzyczne np. piosenki wykonywane przez muzyków ulicznych (lecz tu znów musimy pamiętać o oryginalności i twórczości, a nie o odwzorowaniu czyjegoś repertuaru).

Jak widzicie, perspektywa podróżnicza prawnika ds. własności intelektualnej też może być wciągająca i pozwala odkrywać drugą warstwę tego, co widzimy tuż przez oczami.

Współautorką artykułu jest aplikantka radcowska Agnieszka Jabłońska. 

Autorką zdjęcia jest Viviana Ceballos.

Artykuł UTWORY na wakacjach pochodzi z serwisu Studio Adwokackie.

Sądy IP – podstawa prawna

Sądy IP wprowadziła Ustawa z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Weszła ona w życie dnia 1 lipca 2020 roku. Od tej chwili w Kodeksie postępowania cywilnego kwestię sądów IP regulują art. 479(89) – 479(129).

Sprawy własności intelektualnej

Jak rozumieć sytuację, w której ma się do czynienia z własnością intelektualną?

Mowa tu przede wszystkim o prawach autorskich i pokrewnych, prawach własności przemysłowej oraz innych prawach dotyczących dóbr niematerialnych.

Dodatkowo sądy IP będą rozpoznawały także sprawy o zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji, sprawy o ochronę dóbr osobistych w takim zakresie, w jakim dotyczą one dobra osobistego ukierunkowanego na indywidualizację, reklamę czy promocję przedsiębiorcy, jego towarów i usług, a także sprawy o ochronę dóbr osobistych w związku z działalnością naukową lub wynalazczą.

Brzmi ciekawie, prawda?

Dla kogo?

Co wynika z powyższego, nowym rozwiązaniem powinni szczególnie zainteresować się ci, którzy z własnością intelektualną mają do czynienia w swojej codziennej działalności. To oczywiście artyści – piosenkarze, pisarze, malarze i im podobni, twórcy – w tym graficy, architekci czy programiści, ale też software house’y, agencje marketingowe czy nauczyciele uczelni wyższych biorący udział w wydawnictwach publikacji naukowych lub działalności wynalazczej.

W jakich sytuacjach przyjdzie im skorzystać z sądów IP? Na pewno w kwestiach dotyczących ochrony wizerunku. Podobnie może się stać w sprawach o ochronę nazwiska oraz całokształtu bądź wybranych elementów twórczości.

Jakie sądy?

Postępowanie przed Sądem IP, jak przed każdym innym sądem, jest dwuinstancyjne. Sądami pierwszej instancji zostały Sądy Okręgowe w Warszawie, Gdańsku, Katowicach, Lublinie i Poznaniu. W drugiej instancji to Sądy Apelacyjne w Warszawie oraz Poznaniu.

Należy przy tym wskazać, że stołeczny Sąd Okręgowy uzyskał dodatkowe uprawnienia, przez które śmiało można go nazywać sądem zajmującym się sprawami technicznymi. Na wyłączność stał się on bowiem sądem właściwym do rozpoznawania spraw w zakresie własności intelektualnej, ale w przypadku wszelkiego rodzaju programów komputerowych, wynalazków, wzorów użytkowych, topografii układów scalonych, odmian roślin oraz technicznych tajemnic przedsiębiorstwa.

Tutaj pojawia się pytanie, czym mogą być techniczne tajemnice przedsiębiorstwa? Brak jednoznacznej odpowiedzi, ale założyć należy, że są to chociażby pozostające w opracowaniu metody, towary czy usługi oraz oczywiście całe, szeroko rozumiane know-how.

Cele nowelizacji

Celem, który przyświeca ustawodawcy przy tej nowelizacji, jest ograniczenie ilości instytucji, które do tej pory zajmowały się sprawami z zakresu własności intelektualnej. W prostej linii ma się to także przełożyć na efektywność i jakość merytoryczną takich postępowań.

Artykuł Sądy IP. Co to takiego i kto z nich skorzysta? pochodzi z serwisu Studio Adwokackie.

Powódka wskazała, ze w latach 2008 r. – 2016 r. dom aukcyjny X zorganizował aukcje, na których dokonano sprzedaży oryginalnych prac artysty w kwocie 336.881,20 złotych (dochodzona kwota 100.000 złotych stanowiła jedynie część w/w wynagrodzenia). Powódka uzyskała informacje o sprzedaży określonych prac artysty oraz o uzyskanych cenach z Internetu oraz od przedstawicieli X obecnych osobiście na aukcjach.

Podstawą prawną do dochodzenia roszczenia przez powódkę były przepisy art. 19 – 19(5) ustawy z dnia 04 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych, dotyczące prawa do wynagrodzenia (tzw. droit de suite). Te najistotniejsze w niniejszej sprawie brzmią:

Twórcy i jego spadkobiercom, w przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego, przysługuje prawo do wynagrodzenia, stanowiącego sumę poniższych stawek:
1) 5 % części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do równowartości 50.000 euro, oraz
2) 3 % części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 50.000,01 euro do równowartości 200.000 euro, oraz
3) 1 % części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 200.000,01 euro do równowartości 350.000 euro, oraz
4) 0,5 % części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości 350.000,01 euro do równowartości 500.000 euro, oraz
5) 0,25 % części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale przekraczającym równowartość 500.000 euro – jednak nie wyższego niż równowartość 12.500 euro (art. 19 ust. 1 prawa autorskiego) .
Opisane wynagrodzenie dotyczy każdej zawodowej odsprzedaży utworu plastycznego za cenę równą lub wyższą od równowartości 100 euro (art. 19 ust. 2 prawa autorskiego).
Zawodową odsprzedażą są wszystkie czynności o charakterze odsprzedaży dokonywane, w ramach prowadzonej działalności, przez sprzedawców, kupujących, pośredników oraz inne podmioty zawodowo zajmujące się handlem dziełami sztuki lub rękopisami utworów literackich i muzycznych (art. 192 ust. 2 prawa autorskiego).
Do zapłaty wynagrodzenia jest obowiązany sprzedawca, a gdy działa na rzecz osoby trzeciej, zawodowo zajmującej się handlem dziełami sztuki lub rękopisami utworów literackich i muzycznych, odpowiada z nią solidarnie. (art. 193 ust. 1 prawa autorskiego).

Na tym tle, orzekający w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy, a w ślad za nim również Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał, iż sprzedawcą zobowiązanym do zapłaty wynagrodzenia z tytułu droit de suite jest również zawodowy pośrednik (np. dom aukcyjny, agent) dokonujący czynności odsprzedaży utworu na rzecz właściciela będącego osobą trzecią. W ocenie Sądu sprzedawcą, w rozumieniu wskazanego przepisu, jest: osoba dokonująca zawodowej odsprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek (właściciel utworu), osoba dokonująca zawodowej odsprzedaży we własnym imieniu, ale na rachunek właściciela (np. komisant) oraz osoba dokonująca odsprzedaży utworu w imieniu i na rachunek właściciela.

Sąd wskazał, że pozwany dom aukcyjny X dokonywał sprzedaży utworów plastycznych artysty na podstawie umów komisu. Zgodnie z prawem:

Przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym (art. 765 KC).

Przy sprzedaży komisowej umowa dochodzi do skutku pomiędzy nabywcą, a komisantem działającym w imieniu własnym, nie zaś w imieniu komitenta. Komisant jest zatem podmiotem stosunku cywilnoprawnego powstałego na skutek zawarcia umowy komisu.
Wobec powyższego – dom aukcyjny X, jako komisant, był stroną umów, na podstawie których dokonywana była odsprzedaż dzieł plastycznych artysty, a więc pozwany był sprzedawcą we wskazanym wyżej rozumieniu i osobą zobowiązaną do zapłaty wynagrodzenia z tytułu droit de suite na rzecz spadkobiercy artysty. W tym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko zaprezentowane przez powódkę.

Co do przedstawionej powyżej interpretacji przepisu nie ma również wątpliwości w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w praktyce krajów zachodnich, gdzie droit de suite płacone jest zamiennie przez dom aukcyjny lub nabywcę.

Artykuł DOM AUKCYJNY zapłaci wynagrodzenie na rzecz twórcy i jego spadkobierców pochodzi z serwisu Studio Adwokackie.

Z prawnego punktu widzenia pojawia się pytanie za czy taka oryginalna koncepcja na sklep korzysta w ogóle z ochrony? I co zrobić w przypadku kopiowania naszych pomysłów przez konkurencję?

Zacznę od uchwycenia pojedynczych elementów concept storu, które mogą podlegać ochronie prawnej.

I tak, bez wątpienia, ochronie może podlegać asortyment sklepu.

Ubrania od projektantów, biżuteria, buty, wymyślne rzeźby lub obrazy, w świetle prawa, najprawdopodobniej będą utworami. Definicja utworu obejmuje bowiem każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Aby dane dzieło mogło zostać uznane za utwór powinno charakteryzować się oryginalnością i indywidualnością.

Utwory korzystają z ochrony prawnej z mocy prawa, niezależnie od zamiaru twórcy, podpisania utworu, zadeklarowania objęcia go ochroną czy zgłoszenia do odpowiedniej organizacji zbiorowego zarządzania. Oznacza to, nie istnieje żadna procedura stwierdzania, czy dany wytwór jest utworem i czy podlega ochronie prawno-autorskiej. Wystarczające jest uzyskanie w/w cech.

W przypadku bezprawnego kopiowania naszego produktu, w pierwszej kolejności – to my sami będziemy musieli przekonać przeciwnika, że narusza nasze prawa autorskie i że powinien z tym skończyć. Jako twórcy, mamy bowiem prawo do wyłącznego korzystania z utworu i pobierania za niego wynagrodzenia. W przypadku nieugiętego stanowiska konkurencji – spór będzie musiał jednak rozstrzygnąć sąd.

Poszczególne elementy asortymentu sklepu mogą zostać również zarejestrowane jako wzory przemysłowe i korzystać z pełniejszej, niż prawno-autorska, ochrony prawnej.

Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Istotne są zatem cechy zewnętrzne wytworu i wrażenia estetyczne, czyli tzw. design. Przy wzorach przemysłowych bez znaczenia pozostają cechy techniczne bądź użytkowe produktu. Jako wzór przemysłowy może być chroniony np. kształt mebli, wystrój sklepu lub witryny sklepowej, fason odzieży itp.

W celu uzyskania ochrony jako wzór przemysłowy należy spełnić określone warunki.

I tak, po pierwsze – wytwór, który chcemy objąć ochroną (np. określone meble lub odzież) musi posiadać indywidualny charakter tzn. nie możemy mieć wrażenia, że widzieliśmy coś podobnego u konkurencji. Po drugie – nasze meble lub odzież muszą być nowe tzn. że przed datą zgłoszenia ich do Urzędu Patentowego, identyczny wzór nie został publicznie udostępniony np. poprzez wystawienie go na sprzedaż w concept storze lub zareklamowanie produktu na firmowej stronie lub w katalogu. Jeśli jednak odkryjemy niesamowitą popularność designerskich towarów w naszym sklepie już po ich ujawnieniu – być może jeszcze nic straconego. Ustawa stanowi bowiem, że nie niweczy przesłanki nowości ujawnienie wzoru w terminie 12 miesięcy przed dokonaniem formalnego zgłoszenia. Dostrzegając zatem wyjątkowy potencjał danego produktu w concept storze zawsze warto mieć z tyłu głowy w/w termin, którego zachowanie pozwoli nam na uzyskanie monopolu na wykorzystywanie określonego kształtu mebli lub fasonu odzieży w obrocie gospodarczym.

Rejestrując wzór przemysłowy uprawniony nabywa prawo do wyłącznego korzystania z niego w sposób zarobkowy lub zawodowy (na całym obszarze RP lub w UE – w zależności od tego czy zgłoszenia dokonamy przed Urzędem Patentowym RP czy Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)) i zakazania osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania podobnych produktów (wytworów, w którym wzór jest zawarty). Zarejestrowany wzór stanowi zatem aktyw handlowy i skutecznie może chronić twórcę przed kopiowaniem i podrabianiem jego produktów.

Ochronie prawnej w concept storze może także podlegać wystrój sklepu lub witryny sklepowej. Może on bowiem również zostać zarejestrowany jako wzór przemysłowy, jeśli jest nowy i „designerski” (przez „cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację”). W takim przypadku, nasza sytuacja prawna wobec kopiujących nasze pomysły konkurentów będzie korzystniejsza, o co warto zadbać, mając na względzie, że wystrój sklepu i witryny często mają zasadnicze znaczenie i nadają miejscu oryginalny charakter. A oryginalność zawsze warto chronić.

Wystrój i układ sklepu może być również uznany za znak towarowy. Takie stwierdzenie zapadło na gruncie sprawy Apple (Apple Inc przeciwko Deutsches Patent und Markenamt przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok o sygn. akt C-421/13). Sprawa dotyczyła objęcia ochroną wystroju sieci salonów sprzedażowych Apple na terenie całej UE. Według Trybunału Sprawiedliwości UE, aby zarejestrować przedmiot jako znak towarowy zgłoszenie do rejestracji powinno spełniać trzy przesłanki:

1) musi stanowić oznaczenie,
2) oznaczenie to powinno dać się wyrazić w formie graficznej (może być w formie „zwykłego rysunku bez wskazania rozmiaru ani proporcji zagospodarowania powierzchni sprzedażowej towarów”, jak było w w/w sprawie),
3) oznaczenie to powinno umożliwiać odróżnianie „towarów” lub „usług” jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

Jeśli zatem tak jak Apple’owi zależy nam na jednolitym wizerunku swojej marki i zaaranżowaniu układu swoich sklepów według jednego, indywidualnego schematu – powinniśmy pomyśleć o rejestracji przestrzennego znaku towarowego.

Oczywiście, zalecane jest również, aby samo logo i nazwa concept storu były zarejestrowane jako znaki towarowe. Osobiście uważam, ze rejestracja tego typu to podstawa, które daje nam najpełniejszą ochronę i monopol na używanie określonego znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy w terenie Polski lub całej UE.

No dobrze, a co z ochroną prawną concept storu jako takiego? Czy możemy wszystkie elementy składowe naszej koncepcji objąć zbiorczą ochroną?

Zbiorcza ochrona jest nam zagwarantowana przez ustawę o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która zakazuje konkurentom działać sprzecznie z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli tym samym zagrażają lub naruszają nasze interesy. Chodzi tu zatem o wszelkie sytuacje, w których np. konkurencja oznaczałaby swoje przedsiębiorstwo, towary lub usługi w sposób podobny do naszych i czerpałaby korzyści z naszych pomysłów.

Udowodnienie powyższego naruszenia często będzie jednak trudniejsze niż w przypadku korzystania przez nas z opisywanych powyżej praw wyłącznych (znaków towarów czy wzorów przemysłowych), dających prawo wyraźnego monopolu na korzystanie z określonych oznaczeń i produktów.

W tym miejscu, warto również zalecić wyraźnie zastrzeganie tajemnicy przedsiębiorstwa oraz określanie zakazu konkurencji dla wszystkich kluczowych współpracowników, którzy mają dostęp do informacji poufnych naszej działalności. Oczywiście, w tym zakresie nie mówimy już o elementach concept storu widocznych gołym okiem, lecz o wszystkich czynnikach, które wpływają na taką, a nie inną atmosferę w sklepie.

Ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa nie polegałby zatem wygląd witryny, lecz lista dostawców i wykonawców osób, które przyczyniły się do takiego wyglądu, a także warunki współpracy z nimi. Analogicznie, należałoby zastrzec poufność listy i warunków współpracy ze wszystkimi stałymi klientami sklepu, z twórcami wystawiającymi swoje produkty na sprzedaż czy z podmiotami odpowiedzialnymi za wystrój wnętrz (w tym również zapach!) naszego sklepu. Tajemnicą przedsiębiorstwa są bowiem m. in. nieujawnione do wiadomości publicznej informacje handlowe czy organizacyjne przedsiębiorstwa, ale tylko w sytuacji, w której przedsiębiorca zachował należytą staranność w celu zachowania ich poufności. Podpisanie odpowiednich umów powinno być zatem niezbędnym elementem ochrony prawnej naszej działalności.

Artykuł Prawna ochrona CONCEPT STORÓW pochodzi z serwisu Studio Adwokackie.